ik

In snel tempo van rijtjeswoning naar kluswoning.

Er moet versneld worden. Woningen moeten in verhoogd tempo worden verduurzaamd of beter gezegd energiezuinig gemaakt worden. Via woningcorporaties gaat dat snel. Een wijk of straat kan dan in een keer worden aangepakt. 70% van de bewoners moet het eens zijn met de maatregelen die worden getroffen, maar dan gaat ook de hele wijk of straat op de schop en wordt in één klap de wijk naar de toekomst gebracht. De corporatiewoningen worden in een kort tijdsbestek naar bijvoorbeeld Nul op de meter gebracht. De uiterlijke verschijningsvorm verandert en de jaren 70 wijk lijkt wel haast een nieuwbouw wijk te zijn geworden. De mensen die er wonen zijn tevreden. Hun woningen zijn gezonder, mooier, de woonlasten dalen of blijven gelijk en het comfort neemt toe. En het gas kan de wijk uit. Aan alle kanten is er winst. Of toch niet?

Tien jaar eerder zijn er in de wijk een twintigtal woningen uitgepond. De kopers van die woningen woonden al lang in de wijk en zagen hun kans schoon om eigen bezit te verwerven. Bovendien was de hypotheek niet veel hoger of net zo hoog als de huur. Dat het onderhoud daar niet bij in zat, had niet iedereen meteen bedacht. Maar met wat zelfwerkzaamheid was dat allemaal nog wel te doen. Zo woonde iedereen met veel genoegen in de wijk. Hier en daar verscheen een andere voordeur in de woningen of veranderde de kleur van voordeur en kozijnen, maar anders dan dat waren de koopwoningen niet van de corporatiewoningen te onderscheiden.

Nu had dus de corporatie het plan opgevat om haar woningen naar Nul op de Meter te brengen. De buurt zou er van opknappen. In maar tien dagen per woning verandert de wijk. En dat was ook zo. Maar voor de koopwoningen was zelfwerkzaamheid deze keer niet genoeg. De koopwoningen zijn nu heel goed van de corporatiewoningen te onderscheiden. Ze zien er nog uit als de jaren zeventig woningen die ze zijn. Ze steken nu negatief af ten opzichte van de corporatiewoningen. De mogelijkheid om de woningen ook naar Nul op de Meter te brengen is er financieel niet, ondanks een genereus aanbod van de corporatie om de helft van de kosten voor haar rekening te nemen. Verkopen wordt ook lastig, want de woningen steken schril af bij hun omgeving. De vraagprijs moet dus omlaag. Het ooit ervaren woongenot daalt ook, want het voelt niet prettig om in de mindere woning van de wijk te wonen. Het gas de wijk uit zoals aangekondigd hangt als een zwaard van Damocles boven de woningeigenaren. Dit leidt tot stress en paniek.

Conclusie: De wijk wordt dan weliswaar opgewaardeerd en 90% van de woningen zijn Nul op de Meter. De gaskraan kan echter nog niet dicht in de wijk. Een deel van de wijk is nog niet zover. De vraag is dan, zetten we de bewoners van die woningen letterlijk en figuurlijk in de kou of gaan we op zoek naar mogelijkheden om ook hen mee te nemen in de ontwikkelingen in de wijk?

Dit blog is geschreven door 
René Schellekens.